Nu, een dag later, zit ik thuis op mijn eigen netwerk te internetten, draait de eerste was alweer, heb ik mijn bruine boterham met hagelslag achter de kiezen en zal ik vanavond op mijn vertrouwde bank onderuithangend genieten van een mooi nieuw blauw filmschijfje. Nog even een dag van de rust genieten en toch nog even de ruim 4000(!) foto’s door te nemen om terug te denken aan de laatste 3,5 maand. Na al die activiteiten was het druk, leuk, gezellig, relaxed en wat-al-dan-niet-meer.

Tot slot wil ik uiteraard alle trouwe lezers bedanken! Tot een volgende keer… ?

Sinds vorige week heb ik weer de toerist uit mogen hangen bij allerlei attracties. Doordat ik geen duidelijk Balinees uiterlijk heb en al geen woord Indoneschisch spreek, houdt het in dat ik extra betaal voor entree, parkeren en drankjes. Gelukkig behandelt mijn gids me als een vriend en rijdt naar de leuke kleine restaurantjes langs de weg die goed eten hebben en helemaal niet duur zijn.

Iets toeristisch, maar nog steeds goedkoop is trouwens Batur. Een zeer goed verzorgd restaurant met uitzicht op de vulkaan en het meer rekende slechts 9 euro p.p. voor een all-you-can-eat met drankjes. Bij de tempel van Batur kwamen verschillende bedevaartgangers en het was er erg druk die dag. Hinderde niet, want de tempel was daardoor nog mooier versierd als normaal. De terugweg was gezelliger: een wolk bleef hangen op de berg waar wij waren waardoor we in een hoosbui terecht kwamen. Niet slechts enkele minuten, maar een uurtje ofzo. Nee, op zo’n moment ben ik blij dat ik geen motor of scooter gehuurd heb.

Enkele dagen eerder waren we bij de koninklijke tempels in Besakih. Uitgerekend die dag was het de jaarlijkse bedevaart voor balinese hindoes. De locale gids van de tempel zelf, die flink betaalt moest worden anders kom je er niet in, beschreef het als Mekka, maar dat horen de hindoes liever niet. Het was erg druk, maar gemoedelijk. Families van verschillende kasten (ze schijnen wel te bestaan op Bali, maar het is niet zo uitdrukkelijk te zien als in India) kwamen bij elkaar om hun goden te eren en naar de geboden te luisteren. Ik schijn dus geluk gehad te hebben dat ik er die dag was, want normaal gesproken zijn er alleen toeristen en reguliere vereringen. Hierbij zetten ze een soort mandje, gemaakt van bladeren, gevuld met offers (veelal bloemen en fruit) op een plek die vereert moet worden of aandacht van de goden verdient. Deze mandjes kom je ook overal tegen op de gekste plaatsen, omdat ze voorspoed en geluk brengen.

Uiteraard heb ik ook op het strand van Kuta gelegen. Nou ja, op een bed met parasol van 8 euro. En een biertje gedronken voor 2 euro. En zoals het hoort een massage gehad voor 16 euro. Heerlijk de hele middag, avond en nacht naar de kokos ruiken! Nee, dan was de iets duurdere, maar zeker aan te raden Baliwi Spa beter. De cappuccino-scrub die ik ondervond voelde weer echt aan als vakantie op Bali. Na een half uurtje duiken, wat ik daarvoor had gedaan, was dat heerlijk ontspannen.

Dat was best leuk om weer te doen trouwens. Ik was degene met ‘ervaring’ en werd zonder echte instructies het water in geroepen. Eventjes wennen, maar het ademen en zwemmen met al die spullen om voelde al snel vertrouwd aan. De vissen waren geweldig om te zien, inclusief Nemo z’n balinese neefjes en de mijnen uit de Tweede Wereldoorlog die voor de kust van Bali liggen. Iets minder om te zien was het platgetrapte koraal, maar het is dan ook geen beschermd natuurgebied (zoals de Great Barrier Reef). Een paar dagen ervoor had ik al gejetskied bij hetzelfde bedrijf en dat beviel ook goed. En doordat ik zag dat het geld nog niet op is, heb ik het een tweede keer gedaan, twee dagen na het duiken. Adrenaline, whaaa…..!!!

Vandaag was het weer de beurt aan Kuta’s strand, maar iets verder weg van het centrum. Dus minder verkopers en goedkopere drankjes. Toch vind ik het jammer dat zo’n groot strand verpest is. Het ligt namelijk vol met rotzooi. Eventjes de zee in kan, maar je loopt door de toeristen-afval waar niemand zich om bekommert helaas. Dan is Sanur of Nusa Dua toch mooier om te zien. Vandaag kwam ook het besef dat ik gewend ben geraakt aan het niets doen en iedere dag zelf je ochtend, middag en avond te bepalen. Dat is vanaf maandag aanstaande wel weer even anders.

Nu en morgen nog even genieten dan maar, morgenavond, 8 uur Indonesische tijd, vlieg ik terug om donderdagochtend heel vroeg, 7 uur Nederlandse tijd, aan te komen. The Dutchman is coming home…

De dag van aankomst begon goed. Je vult een papiertje in dat je niets illegaals bij je hebt, je koopt een visum en loopt door de douane. Of niet, want na een goede drie kwartier gewacht te hebben mag je nog een formulier invullen waar niemand je iets over vertelt heeft. Rustig blijven, invullen en gewoon doen wat ze zeggen, want je weet nooit waarvoor ze je het land niet inlaten. Gelukkig kwam Kaman, mijn gids en chauffeur, mij ophalen zodat ik niet naar het huis hoefde te zoeken. Die avond heeft hij mij laten eten bij een van de mooiste plekken op Bali: Jimbaran. Voor mijn eerste avond schrok ik wel even van de prijzen, maar de dagen erna heb ik goed gegeten in de goedkopere eettentjes waar je voor twee euro een simpel rijstgerecht met kip en een drankje kan halen.

Na een goede nacht op een heerlijk groot bed zonder andere backpackers in dezelfde kamer en toilet naast de deur, liet Kaman mij Kuta Beach zien. Vlakbij het centrum en vol met toeristen op sommige plekken. Maar gelukkig is het strand groot genoeg om er ook rustigere plekken te vinden. In de schaduw word ik als overduidelijke blanke toerist regelmatig aangesproken of je wilt drinken, eten, een massage of gewoon een strandbed huren. Best grappig hoe dat gaat. ‘s Middags reden we naar Sanur, een rustiger dorpje met een mooi klein strand en met minder toeristen. Lurkend uit een kokosnoot in je hand met uitzicht op palmbomen en de zee. Holiday on Bali!

Een vakantie zonder uitslapen bestaat niet, omdat je toch wat toeristische plekken wilt zien. De afstand naar Ubud is niet groot, maar snel rijden op de kleine wegen of op de grote wegen in de stad gaat niet snel. Het verkeer is sowieso een bijzonder fenomeen. Er rijden meer scooters en motoren dan auto’s op de weg. Die razen je links en rechts voorbij (je rijdt links op de weg) en die vinden de kleinste gaatjes tussen twee auto’s als ze haast hebben. Op zesbaanswegen rij je met vier naast elkaar, op tweebaanswegen moet je zorgen dat er altijd ruimte is voor een motor of scooter aan de linkerzijde. Gelukkig mag je ook toeteren naar anderen, en dat gebeurt vaak genoeg, bij voorbeeld als iemand teveel op jouw rijbaan rijdt, te langzaam gaat en een gaatje van 50 centimeter heeft laten vallen of je wilt dat iemand achterom kijkt.

In Ubud en de dorpjes daaromheen, soms weet je ook niet wanneer een dorp ophoudt, omdat alle huizen langs de weg zijn gebouwd, vind je veel winkeltjes met schilderijen en houtwerk. Erg mooi, maar niet iets wat ik in Nederland zo snel zal ophangen in mijn huis. Op de pasar (markt) van Ubud vind je de kleinere artikelen die je makkelijk mee kan nemen als ook de goedkope (namaak)kleding waar je gezellig op kan afdingen als toerist. Zelf ben ik er niet zo goed in, omdat omgerekend 7 euro al goedkoop is voor bij voorbeeld een t-shirt terwijl je er misschien ook 4 euro voor kan betalen. De verleiding om een Ballibong (in plaats van het originele Billabong) zwemshort mee te nemen kon ik niet meer weerstaan.

Vlakbij Ubud staat in een achterafstraatje, je moet weten waar je heen moet rijden, een arena. Niet voor sport met mensen, maar voor hanengevechten. Het is een traditie in het hindoeitische geloof, mijn gids is hindoe, en het is er ook erg druk om heen met kraampjes kleding en eten en allerlei gokspellen die gespeeld worden. Het grote geld wordt verdient met de gevechten zelf, ook dat is een belevenis. Zoals ik het heb gevolgd gaat het ongeveer zo: eerst worden door verschilllende eigenaren de hanen gekozen die het gevecht met elkaar aan willen gaan. Hierna staan de twee hanen tegenover elkaar om zich te bewijzen, hier vechten ze niet, maar tonen ze hun gevechtslust. Daarna worden er grote gokkers gezocht per speler en als die gevonden zijn, is het publiek aan de beurt. Je zet in op jouw haan met een bepaald bedrag en je probeert iemand te vinden voor de andere haan die met jouw bedrag accoord gaat. Wint jouw haan dan krijg je het geld van de andere gokker. De gokkers met veel geld zetten soms op drie of meer mensen tegelijk in. Het gevecht tussen de hanen kan snel voorbij zijn, maar het kan ook een tijdje duren waarbij de hanen opgejut worden om het gevecht weer aan te gaan. Erg interessant om te zien, maar waarschijnlijk niet voor iedereen weggelegd.

Die avond bezochten we GWK, een cultureel park met tempels, waar je in het theater een traditionele Balinese voorstelling kan bekijken. Het begint met een mannenkoor die typische klik-klak-geluiden maakt, moeilijk te beschrijven, en een verhaal dat wordt verteld door vrolijk gekleurde spelers.

Na een rustdag, waar ook Kaman zich in kon vinden, werd ik gereden naar een plek net buiten Nusa Dua. Of ik niet eventjes wat wil duiken, parasailen en jetskiën? Duiken sowieso, daar was dit ook een goede plek voor als niet-gecertificeerde duiker, maar dat doe ik zaterdag. Als ik nu dan ging jetskiën en ook het duiken gelijk wil betalen, kon de medewerker ook wel wat met de prijs doen. Dus dat werd een half uurtje jetskiën, maar ik had geen zwemshort want die had ik thuis gelaten. Gelukkig stond er ook een tentje met zwemkleding vlakbij, deze keer met de originele Billabong’s. Dus nu heb ik twee goedkope zwemshorts en een adrenalinestoot gehad op het water. Bij het middageten heb ik maar gekozen voor een toeristische toast met ei, tomaat en komkommer, want twee keer rijst per dag eten is nog niet mijn voorkeur.

Het echte Nusa Dua is totaal anders dan de rest van Bali. Het is een groot resort met keurig geplaveide voetpaden, grote groene grasvelden, bloembedden met balinese kunstwerken en zwaar beveiligd. Niet iets voor mij, nu als jonge backpacker, maar misschien over 40 jaar na mijn pensioen.

Op de punt van het zuidelijke schiereiland ligt Uluwatu. Een toeristentrekpleister met een tempel vol makaken (kleine aapjes). In het mooiere Monkey Forest, bij Ubud, leven ze ook, maar daar worden ze nog redelijk gevoed en zijn ze niet gevaarlijk. In Uluwatu leven de apen van de toeristen die alles laten rondslingeren. Zoals zonnebrillen, sleutels uit zakken, zakdoekjes, noem het maar op. De gids die jouw beschermt weet waar ze zitten zodat je niet gegrepen wordt vanuit een boom als je een foto van een tempel maakt. Daar waar je voor blijft in Uluwatu is de voorstelling die ‘s avonds te zien is. In een amfitheater waar 300 toeristen in gestopt worden, hoorde ik een zelfde soort mannenkoor als in het GWK, maar iets groter van opzet en een grappige, witte (=goede) aap in de voorstelling. Vooral het zicht op de tempel is erg mooi.

Het is een wat lang verhaal geworden, maar de eerste dagen hier op Bali zaten dan ook propvol. Vandaag is het weer even rustig aan doen door in en rond het huis te hangen, foto’s te bekijken en sorteren en later wat internetten in het café aan de hoofdstraat. Voor de kosten van een kwartiertje in Australië kan ik hier trouwens 2 uur surfen, dus je kunt de foto’s uit Australiè, die je nog tegoed hebt, gauw* verwachten!

* afhankelijk van snelheid

Na het einde van de tour en wat rondhangen in Adelaide, het is een klein winkelcentrum met veel kledingwinkels, heb ik Kangaroo Island bezocht. Een eiland wat je gezien moet hebben, zegt men, maar ik had slechts één dag. Dus na wat reisbureautjes afgelopen te hebben bleek dat er slechts 1 aanbieder is met een dagtoer en die kost gelijk 250 dollar. Tegen de huidige koers, want die is sinds ik ben aangekomen begin januari flink gestegen, van 169 euro een mooi gat in het budget. De tour op zich was volgepakt, maar dat moet ook wel als je eerst 1,5 uur naar de veerboot reist, een uur over de overtocht doet en dat ook op de terugweg. ‘s Ochtends vroeg bij het busstation zijn is dan ook een iets te normaal tijdstip geworden voor me. Nee, collega’s, ik blijf om 9 uur beginnen!

Op Kangaroo Island, genoemd naar de hoge populatie kangoeroe’s, maar die ik zelf amper heb gezien, bezochten we verschillende uitzichtspunten, een strand vol zeehonden – toepasselijk Seal Bay genoemd – en een roofvogel demonstratie. Best leuk allemaal, maar het nadeel aan die iets duurdere tours is dat er voornamelijk gepensioneerden in zitten. Naar mijn mening is het ook een fout van het reisbureau, omdat die wel dacht dat het voor een jong publiek was die de hoogtepunten van het eiland in rap tempo wilt zien. Ach, het is niet anders, ik kan nu wel weer een vinkje zetten op het lijstje van te bezoeken attracties.

De dag erna, ik kon gelukkig uitslapen, was de tweede dag van het Adelaide Sevens toernooi. Tussen 2 uur ‘s middags en 8 uur ‘s avonds werden er 22 rugbywedstrijden met teams van 7 spelers gespeeld die ieder slechts twee helften van 7 minuten heeft. Voor deze dag had ik een ticket gekocht en dat geld was het meer dan waard. Aan het toernooi doen 16 internationale teams mee en de verschillende supporters van die landen maken het een leuk evenement. Uiteraard zijn er de bekende rugbylanden zoals Frankrijk, Engeland, Schotland, Wales, Amerika, Australië en Nieuw Zeeland. Landen uit het pacifische gebied: Samoa, Fiji, Papoea Nieuw Guinea, Tonga, Niue en Japan. Maar ook landen waarvan ik het niet verwachtte: Kenia, Zuid Afrika en Argentinië. Een mooie mix die een zonnige dag erg geslaagd maakten. De winnaar van het toernooi moet je zelf even opzoeken, ik had slechts voor die zaterdag een kaartje en dat waren de poulewedstrijden.

Zondag vertrok om half 7 ‘s avonds de trein Indian-Pacific vanuit Adelaide. Deze had ik al geboekt in november voor ik vertrok naar Australië en het was ook niet zo gek dat ik stoelnummer 1 had. Als backpacker heb ik de goedkoopste variant gekocht waar je je stoel niet in slaapstand kan zetten, hoogstens wat achterover, en waar je je eten aan boord moet kopen of zelf meebrengen. Ga je voor meer luxe dan betaal je met de duurste variant 2400 dollar (1700 euro) inclusief eten. De reis zelf is eerlijk gezegd weinig aan. Ja, je reist over het langste rechte stuk treinrails ter wereld, maar je stopt niet om er een foto van te kunnen maken. Ja, je ontmoet andere backpackers waar je je reisverhalen mee deelt en als je zin hebt de nacht doorhaalt. En ja, je stopt in een desolaat dorpje waar nu nog slechts 4 mensen wonen en het na de goudkoorts er dus mooi uitgestorven bij ligt. Overdag zag ik hetzelfde uitgestrekte landschap als een week eerder, maar in een ander deel van Australië. Het interessante deel met afwisseling vlogen we voorbij als het donker was. Terwijl het buiten lekker weer is, is het koud in de coupé. Gelukkig ben je niet de enige die amper slaapt, dit heb ik de volgende dag ook goed kunnen inhalen. Het was geen teleurstelling, maar mijn verwachting over ‘één van de mooiste treinreizen ter wereld’ was misschien iets te hoog.

Nu zit ik alweer enkele dagen in Perth. Een relaxte stad, rond de 30 graden (ik raak aan die temperatuur gewend inmiddels) en met leuke plekken waar je de dag door kan brengen. Zoals de gratis musea en bibliotheek, het winkelcentrum of de parken.

Morgenochtend vlieg ik voor mijn laatste vakantiedagen naar Bali, waar ik nog even een extra kleurtje en misschien wat toeristische attracties mee kan pakken. Het internetcafé zit er niet ver van mijn verblijfplaats, dus ik zal er vast nog wel een berichtje schrijven.

Mijn 14-daagse-tour begon in Darwin, helemaal in het noorden van Australië. De eerste drie dagen reisden we met een groep van 16 door Litchfield Park met mooie watervallen, vaarden we op de Adelaide River waar krokodillen gevoerd worden door ze te laten ‘springen’ uit het water en hebben we verschillende wandelingen gemaakt naar kleine en grotere watervallen waar je in het water uiteindelijk een duik kon nemen (wel daarna nog even teruglopen natuurlijk). Doordat wij er midden in het regenseizoen waren, The Wet voor de locale bevolking, was het reisprogramma iets aangepast. Daardoor hebben we geen Jim Jim Falls en Twin Falls gezien, terwijl die juist het mooist zijn met veel water! ‘s Nachts sliepen we in tenten. Kamperen? Nee, want je had gewoon een bed met lekkere matras en de tweede nacht zelfs een ventilator in de tent.

Terug in Darwin was de groep waarmee de tour begon al wat hechter geworden en zijn we samen gaan eten. Als je allemaal de volgende ochtend weer om half 6 moet vertrekken schept dat toch een band.

Die volgende ochtend begon het volgende deel van de reis, naar Alice Springs in drie dagen. De dagen bestonden vooral uit veel reizen, bijna 1800 kilometer moest er afgelegd worden, in een oncomfortabele bus. Iedereen boven de 1m80 had amper beenruimte, maar ook dat is weer overleefd. De provincie Northern Terrotory waar we doorheen reisden is de Outback. Verlaten stukken land (veelal eigendom van boeren), zonder dat je er iemand tegenkomt. Het is vele malen groter dan Duitsland of Frankrijk, of bij elkaar, maar er wonen slechts 220.000 mensen. Darwin is de grootste stad, daarna Alice Springs.

Allereerst liep de reis langs Katherine Gorge, die ook weer door het regenseizoen niet volledig toegankelijk was, maar wel ontzettend mooi is. Vooral de riviertocht met allemaal Duitsers in de boot was erg grappig. Zolang je doet alsof je ze niet verstaat, zijn ze helemaal niet meer zo lastig tegen je (gheghe).
Langs de snelweg is niet veel te beleven in allemaal kleine plaatsjes. Het engelse woord ‘quirky’ (http://www.thefreedictionary.com/quirky) is ook een goede benaming voor de plaatsen die je op zo’n dag bezoekt. Zoals Daly Waters, waar reizigers iets achterlaten in de plaatselijke pub door er een nietje in te slaan zodat de muren en het plafond vol hangen met kleding, geld, foto’s, I.D.-kaarten, nummerplaten, etc. Of een verlaten tankstation waar alleen de winkel nog open is, maar ook een soort van mini-dierentuin is met slangen en kleurrijke vogels en papegaaien. Of een verlaten vliegveld of telegraafkantoor.

Na een bezoek aan het bijzondere Devils Marbles, de foto’s zeggen alles, en het oversteken van de Steenbokskeerkring, toch een hele belevenis, kwamen we de derde dag aan in Alice Springs. Het eten was voor een deel van de groep een afscheidsdiner doordat zij de volgende dag aan een nieuwe trip begon, terwijl we met een groepje van 6 overbleven voor nog eens zes dagen samenreizen. De twee vrije dagen in Alice zijn besteed met uitslapen op een heerlijk tweepersoonsbed, door de stad wandelen, langs of in het zwembad liggen en ‘s avonds met elkaar eten. Van quadrijden is niets meer terecht gekomen.
Dat bed had ik trouwens nadat ik mijn overnachting had ge-upgrade tegen een kleine bijbetaling. Samen met iemand anders was dat redelijk goed te doen en het waren heerlijk rustige nachten na de campingmatrasjes. Ik weet het, back-to-basic is het allang niet meer.

De negende dag vertrokken we om kwart over 5 ‘s ochtends (!) uit Alice Springs. Er is namelijk niemand die jou vooraf vertelt dat de hoofdattracties op 5 uur rijden van Alice liggen. Het enige wat we die dag gedaan hebben was het bewandelen van Kings Canyon, wat ook een van de hoogtepunten van de reis was. Slapen doe je ‘s nachts uiteraard buiten, in een Australische ‘swag’, een extra grote slaapzak van canvas met een matrasje binnenin. Het uitzicht op de sterrenhemel is dan onbeschrijfelijk.
De volgende dag was het nóg vroeger opstaan, omdat je natuurlijk de zonsopkomst boven Uluru (of Ayers Rock, de Engelse benaming) wel mee wilt maken! Hierna een wandeling rondom de gigantische rots en naar het nabijgelegen Kata Tjuta, om uiteindelijk de dag af te sluiten met een glas wijn bij de zonsondergang die over het landschap valt. Wat niet eens echt rood is, maar groen doordat er veel water in de grond zit waardoor de planten weer gewoon kunnen groeien.

Het rode, verlaten deel van Australië, de Red Center, ligt dan ook meer zuidelijker, richting eindbestemming Adelaide. Na Uluru verlaten te hebben, was Coober Pedy onze laatste stop. De grond hieromheen zit vol met steentjes die veel waard kunnen zijn: opaal. De stad zelf is afgegraven en kende lege mijnen totdat iemand bedacht dat het ook wel koel is als je in zo’n oude mijn gaat wonen. Dus dat doet nu 70% van de inwoners. Als toerist doe je dat ook voor een nacht en het is ondergronds heerlijk donker en superstil. Zelf heb ik nog wat gegraven, maar dat was meer voor de lol. Tijdens een museumbezoekje kreeg ik al een geslepen steen in m’n handen gedrukt, een leuker souvenirtje.

Tot aan een grotere stad, Port Augusta, was het landschap af en toe echt bizar. Kilometers lang staan er slechts enkele bomen langs de weg en voelt het echt, met de rode grond, alsof je in de Red Center zit, het asfalt is dan toepasselijk ook rood. Of het staat vol met groene bomen en gewassen en vliegen er vogels over de snelweg. Kort na Port Augusta beginnen de Flinders Ranges, verschillende bergen, waar we de laatste twee dagen hebben doorgebracht. Hier hebben we onder andere een zware wandeling op een van de bergen rond Wilpena Pound gedaan, maar het uitzicht is dan wel adembenemend en de tocht meer dan waard. Op de laatste dag beklommen we The Dutchman die in de namiddag werd gevierd met een wijnproeverij. Daarna was het doorreizen naar Adelaide waar de reis eindigde.

‘s Avonds hebben we met hetzelfde groepje van 6 wederom samen gegeten en de volgende dag het strand van Glenelg bezocht. Maar uiteindelijk kwam er aan de twee weken met elkaar toch echt een einde. Iedereen ging weer zijn eigen weg.

Mijn plannen zijn een dag Kangaroo Island (inmiddels gedaan), een dagje Rugby Sevens en de Indian Pacific naar Perth zondag. Maar later meer…

P.S.: op de foto’s moet je nog echt even wachten. Totaal heb ik er 1400 gemaakt in de twee weken en ik heb nog geen tijd gehad ze te bekijken.